சிவராத்திரி என்பது சிவபெருமானின் மகிமையைப் பரப்பும் ஒரு தூய நாள். ஆண்டில் ஒரு முறை வரும் இந்த அதி விசேஷமான நாளில், பக்தர்கள் இரவெல்லாம் விழிப்புடன் இருந்து சிவனை வழிபடுவது வழக்கம். 'சிவராத்திரி' என்பது 'சிவனின் இரவு' என்ற அர்த்தம் கொண்டது. இந்த நாளில் உச்சபட்ச ஆன்மீக சக்தி நிலவும் எனவே, அந்த இரவில் சிவனை நன்கு வழிபட்டால், பெற்ற பாவங்கள் மட்டுமல்லாமல், கடந்த பல பிறவிகளில் செய்த தவறுகளும் கரைந்து விடும் என்பது சிவ பக்தர்களின் நம்பிக்கை.

சிவராத்திரி அன்று மிக அதிக ஆன்மீக சக்தி நிலவுகிறது என்பது ஆத்மார்த்தமான உண்மை. அந்த நாளில் சிருஷ்டி முழுவதும் பாசன சக்தி சகதமாகக் கூடி வரும். இந்த அதிர்வெண்கள், மனிதனுடைய உடல், மனம், உயிர் ஆகியவற்றைப் பரிசுத்தம் செய்யும் வல்லமை கொண்டவை. மனிதனின் உள் ஈர்ப்பு சக்தியும் சிவத்தின் சக்தியோடு இணையும் பொழுது, நாம் செய்த பாவங்களை உணர்வோடும் பச்சாதாபத்தோடும் உணர முடிகிறது. இதுவே உண்மையான பாவநிவாரணத்தின் முதல் படியாகும்.

இந்த நாளில் பவித்ரமாக குளித்து, நான்கு கால பூஜைகளையும் செய்து, சிவனை மனதார வழிபடுவது மிக முக்கியம். பக்தர்கள் பெரும்பாலும் இந்த நாளில் விரதம் இருப்பார்கள். உணவு தவிர்த்து, முழுக்க முழுக்க இறைவன் சிந்தனையோடு இருக்கிறார்கள். விரதத்தின் மூலம் உடலையும், மனதையும் கட்டுப்படுத்தும் பயிற்சி பெறுகிறோம். அதுவே சிவனை முழுமையாக உணர வழிவகுக்கும். விரதம் என்பது வெறும் பசியை சகிப்பது அல்ல; அது ஒரு உயிரியல் சுத்திகரிப்பு செயல்முறையாகும்.

சிவராத்திரி அன்று ருத்ராபிஷேகம் செய்வது புனிதமாகக் கருதப்படுகிறது. பால், தயிர், தேன், பஞ்சாமிர்தம், சந்தனம், குங்குமம், இளநீர், ஆகியவைகளால் சிவலிங்கத்தை அபிஷேகம் செய்வது பக்தனுடைய பாவங்களைப் போக்குவதாக நூல்கள் கூறுகின்றன. ஒவ்வொரு அபிஷேகப் பொருளும் தனித்தனி பலனைத் தருகிறது. பால் மனதிற்கு சாந்தியை தரும், தயிர் அறிவு வளர்க்கும், தேன் தேவர்கள் மகிழ்ச்சியை ஈர்க்கும், பஞ்சாமிர்தம் பாக்கியத்தை கூட்டும், சந்தனம் அகவை நீக்கும், குங்குமம் ஆசிகளைக் கூட்டும் என பவுராணங்கள் கூறுகின்றன.

பிரதோஷ காலத்தில் மாலை 6 மணி முதல் இரவு 9 மணி வரை சிவபெருமானை நினைத்து "ஓம் நமசிவாய" என ஜபம் செய்வது, மனதையும் புத்தியையும் ஒருங்கிணைக்கும். இந்த பஞ்சாட்சர மந்திரம் என்பது மிக உன்னதமான ஆன்மீக பீஜம். இது எளிமையானது என்றாலும், மிக ஆழமான சக்தியை கொண்டுள்ளது. ஒருவரின் உள்ளார்ந்த பாவச் சிந்தனைகள், ஆசைகள், கோபம், துவேஷம் போன்றவை இந்த மந்திரத்தால் கரைந்து போகும். சிவனை முழு நம்பிக்கையோடும், பக்தியோடும் தொழும் போது, அந்த உள் அழுக்குகள் அகலும்.

சிவராத்திரி இரவில் ஜாகரணை கடைபிடிக்க வேண்டும். அதாவது இரவெல்லாம் விழிப்பு நிலையில் இருந்தால், அந்த நேரத்தில் வெளிவரும் ஆன்மீக சக்திகளை முழுமையாக உறிஞ்ச முடியும். இதனை 'ஜாகரணம்' என்பர். இந்நாளில் தூங்காமல், சிவபெருமானின் கீர்த்தனைகள் பாடி, பஜனை செய்து, சிவ புராணங்களை கேட்டுக்கொண்டு இரவு முழுக்க சிவனை தியானிக்க வேண்டும். இதன் மூலம் புத்திசாலித்தனம், மன ஓய்வு, ஆன்மீக எழுச்சி ஆகியவை ஏற்படும்.

சிவராத்திரியில் பக்தர்கள் சிவாலயங்களுக்கு சென்று தரிசனம் செய்யக் கடமைப்பட்டவர்கள். சிவாலயத்தில் இருக்கும் சிவலிங்கத்திற்கு நிவேதனங்கள் அளித்து, வில்வ இலையால் அர்ச்சனை செய்தால் மிகுந்த புண்ணியம் கிட்டும். பத்து அல்லது பன்னிரண்டு வில்வ இலைகளை சிவனுக்கு சமர்ப்பித்தால், அந்த எண்ணிக்கைக்கு ஏற்ற அளவுக்கு பாவங்கள் விலகும் என்று நம்பப்படுகிறது. மேலும், ஒருவரால் முடியுமானால், அந்த நாள் முழுக்க "ஓம் நமசிவாய" ஜபம் செய்வது, பாவங்களை அழிக்கும் பரம ஜபமாகக் கருதப்படுகிறது.

இந்த நாளில் சண்டிகேஷுவரர் வழிபாடும் அவசியம். சிவனை வழிபடும் போது, நம் வழிபாடு அவரிடம் சான்றாகச் செல்ல வேண்டும் என்றால், சண்டிகேஷுவரரிடம் அதை சமர்ப்பிப்பது வழக்கம். அவரும் அந்த வழிபாட்டை உச்சரிக்கும் அதிகாரியாக இருப்பதால், பாவங்களைச் சான்றாக பரிகரிக்க முடியும். இவர் வழியாக சிவனை அடைய முடியுமெனும் நம்பிக்கையும் தமிழ்ச் சிவ பக்தர்களிடம் காணப்படுகிறது.

சிவராத்திரி அன்று தாமரை, அரளி, மல்லிகை, மந்தாரை போன்ற பூக்களை சமர்ப்பித்து சிவனை வழிபடலாம். பூக்கள் என்பது தூய்மை, பரிமளத்தின் அடையாளங்கள். இவைகள் மனதிலும் தூய்மையை ஏற்படுத்தும். பூவுடன் பக்தியின் வாசனையும் சேர்க்கும்போது, சிவபெருமானுக்கு அது மிகுந்த திருப்தியை அளிக்கும். ஏனெனில், சிவன் "அபிஷேக பிரியன்" என்றும் "பக்தி பரீட்சகரானவர்" என்றும் கூறப்படுகிறார்.

அன்று சொல்லப்படும் கதை, மண்டாதேவன் எனும் சிங்கம் வனத்தில் உண்ணுவதற்காக வேட்டை சென்றுகொண்டிருந்தது. இரவு பச்சையில் இருந்தபடியே, ஓர் இலை தரையில் விழ, அதன் மேல் ஒரு கல் வைத்துப் போனது. அது அறியாமலே சிவலிங்க பூஜையை ஒத்ததாக அமைந்தது. இந்த அப்பாவி சிங்கத்திற்கும், அதன் பிறவிக் கடன்களும் விடுபட்டன. இந்த கதையால் சொல்லப்படும் உண்மை  ஈடுபாடுடன் இல்லாமலே கூட சிவனுக்கு பற்று ஏற்பட்டால் கூட பாவம் நீங்கும்; ஆனால் உணர்வோடு தொழும் போது சித்திகள் கைகூடும்.

சிவராத்திரி அன்று சிவனுடைய ஆன்மீக ஒளி மிகுந்து வீசும். அந்த ஒளிக்குள் நம்மை முழுமையாக வீழ்த்தும்போது, அகங்காரம், ஆசை, மூடநம்பிக்கை போன்ற பாவ சக்திகள் கரைந்து போகும். அகத்தின் தேக்கங்களை சுத்திகரிக்கும் நாள் இது. சிவபெருமான் நம் உள்ளத்தை ஒளிக்காகத் திறக்கிறார். நம் உள்ளத்தில் ஒளியற்ற இடங்களை சிவத்தின் புனிதம் நிரப்புகிறது.

இது ஒன்றே போதும்  ஒவ்வொருவரும் இந்த நாளில் மனமார சிவனை நோக்கி விரும்பி வழிபட்டால், கடந்த கால தவறுகள் நிச்சயமாக பொறுக்கப்படும். கண்ணீர் கலந்த ஜபம், மனதின் தாழ்மை, பசியின் பொறுமை, தூக்கத்தின் மீதான வெற்றி இவை அனைத்தும் சேரும் போது, சிவனின் திருவருளை வென்றதுபோலக் கருதலாம்.

இவ்வாறு, மகாசிவராத்திரி ஒரு சாமானிய விரத நாளல்ல. இது நம்மை மாற்றும் ஒரு திருநாள். இந்த நாளில் நாம் சிவனை எப்படி வழிபடுகிறோமோ, அதேபோல் நம்முள் உள்ள பாவங்களும் ஒரு புனிதக் கடலிலே கரைந்து போகும். கையெழுத்தாக உள்ள மனந்தான் இந்த வழிபாட்டின் உண்மையான சிவலிங்கம். அந்த மனதைத் தூய்மையாக மாற்றுவதே உண்மையான பாவமன்னிப்பு. அதற்காகவே, இந்த நாளை முழுமையாக ஆன்மீக அன்புடன் செலவிடுவோம்.