சிவராத்திரி விரதத்தின் மகிமையை விளக்கும் வேடனின் கதையானது புராணங்களில் பரவலாகப் பேசப்படும் ஒரு புனிதமான சம்பவமாகும். இந்தக் கதையின் பின்னணி, சிவபெருமானின் கருணையும் பக்தர்களின் சிந்தைத் தூய்மையும் எவ்வளவு முக்கியமானவை என்பதை உணர்த்துகிறது. ஒரு காலத்தில் ஒரு வேடன் காடுகளில் வேட்டைக்குச் செல்லும் பழக்கமுடையவனாக இருந்தான். அவனுக்கு சிவபெருமாள், இறைபக்தி ஆகியவை பற்றிய அறிவோ, ஆழமான உணர்வோ எதுவும் இருக்கவில்லை. ஆனால் ஒரு நாள், அவனது வாழ்க்கையே திருப்பமடையும் ஒரு நிகழ்வு ஏற்பட்டது.

அந்த நாளே மகாசிவராத்திரி நாளாகும். வேடன் வழக்கம்போல வேட்டைக்குச் சென்றான். ஆனால் அந்த நாள் மிகவும் வறண்ட நாளாக இருந்ததால், அவனுக்கு வேட்டியாக எதுவும் கிடைக்கவில்லை. நெடுநேரமாக உணவின்றி காடுகளில் சுற்றிக் கொண்டிருந்த வேடன், கடைசியில் ஒரு இடத்தில் ஒரு புனிதமான பிளவு மரத்தடியில் ஓய்வு எடுக்க முடிவு செய்தான். அவனது அருகில் ஒரு சிறிய கிணறு இருந்தது. அந்த மரம் ஒரு சிவலிங்கத்தின் மேல் படிந்திருந்தது. ஆனால் வேடன் அதை அறியவில்லை. தண்ணீர் எடுக்க அவன் பிளவின் இலைகளை விழுங்கவே சிவலிங்கத்தின் மேல் அவை விழுந்தன. இதுவே அவனது முதல் சிவ பூஜையாகும்.

வேடனின் கருணையற்ற செயலும் கூட அவனது உட்கருத்தில் ஒரு தூய்மையை கொண்டிருந்தது. அவன் வாத்திய கிணற்றில் நீர் எடுக்கவும், அவனை சுற்றியிருந்த மர இலைகளை வெட்டவும், அந்த மரத்திலிருந்து உதிர்ந்த இலைகள் தானாகவே சிவலிங்கத்தின் மீது விழுந்தன. இந்த செயல், சிவபெருமானுக்குப் பிடித்த பூஜையாகவும் விரதமாகவும் காணப்பட்டது. வேடன் அந்த இடத்தில் முழு இரவும் நிலைபேறின்றி தங்கினான். அவனது விழிகள் தூங்காதிருப்பதன் மூலம் சிவராத்திரி ஜாகரணை செய்ததாக அமைந்தது. அவனது பசித்தொட்டி, தவிர்க்க முடியாத தவம் போல ஆனது.

மாறாக, வேடன் அந்த இரவில் ஒரு மான் பக்கத்தில் வந்ததை கண்டான். அதை வேட்டையாட திட்டமிட்டான். ஆனால் அந்த மான் சிவபெருமானின் திருவருளால் நிமிடம் ஒன்றுக்கு தப்பியது. அந்த வேடன், மற்றொரு மானையும் காணவந்தான். இவ்வாறு நான்கு மான்கள் வெவ்வேறு நேரங்களில் வந்தன. ஒவ்வொரு மானும் வேடனை நேரடியாக எதிர்கொள்ளும் முன், தங்கள் குடும்பத்தின் அவல நிலையை கூறி அவரால் விடுவிக்கப்படுகின்றன. இது, மனிதனின் உள்ளத்தில் கருணை விளைவிக்கும் நிகழ்வாகும். அந்த நான்கு மான்களின் கருணை பேசும் வார்த்தைகள், வேடனின் உள்ளத்தில் ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தின.

தொடர்ந்து அந்த இரவின் கடைசி பகுதியில், வேடன் மனதிற்கு ஒரு மாறுபட்ட அமைதியையும் வெளிச்சத்தையும் உணர்ந்தான். அந்த நாளின் விடியலுடன், சிவபெருமான் அவனுக்கு தன்னுடைய சாமரச ரூபத்தில் தோன்றி, "நீ இன்று எனது விரதத்தை அறியாமலே கடைபிடித்துள்ளாய். உன் பாவங்கள் அனைத்தும் நீங்கி விட்டன. உனது உயிர் இப்போது நல்வழியில் பயணிக்கப் பெறும்" என ஆசீர்வதிக்கிறார். இந்த நிகழ்வின் பின்னணியாகவே, சிவராத்திரி விரதத்தை ஆழமாக உணர்ந்த மக்கள், இந்த வேடனின் கதையை எடுத்துக் கூறி, அதன் மூலம் சிவபக்தியின் சிறப்பை விளக்குகின்றனர்.

இந்தக் கதையின் மூலம் நாம் உணர வேண்டியது, பக்தி என்பது அர்ப்பணிப்பும், மனதின் தூய்மையும், உணர்வின் ஆழமும் கொண்ட ஒரு உணர்வாக இருக்க வேண்டும் என்பது தான். வேடன் போல அப்பாவியும், அறியாமலும் மேற்கொண்ட ஒரு செயலும், அதன் பின்னணியில் உள்ள ஒழுக்கம் மற்றும் நேர்மை காரணமாக இறைவனின் அருள் பெற முடியும். இது போன்ற கதைகள், பக்தியின் முக்கியத்துவத்தை மட்டும் அல்லாமல், கடவுளின் கருணை எல்லையற்றது என்பதைவும் நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன.

இக்கதையின் விளக்கம், சிவராத்திரி விரதத்தை ஏன் முழு இரவும் விழிக்கச் செய்து, நீரிழைவின்றி பசியின்றி தியானிக்கச் செய்கின்றது என்பதைப் புரிய வைத்துக் கொள்கிறது. நம் மனதில் தூய எண்ணங்கள் இருந்தால், நாம் செய்யும் சாதாரணமான செயல்களும் பக்தி பூஜையாக மாறும். இதுவே வேடனின் கதையின் மையத்தூணாகும். இப்படிப்பட்ட பக்தி அனுபவங்களை நாம் ஒவ்வொருவரும் வாழ்த்தாக கொண்டாடி, ஆண்டொன்றுக்கு ஒருமுறை வரும் சிவராத்திரியை நாம் முழுமையாக அனுபவிக்க வேண்டும்.

சிவராத்திரியின் தினத்தில், நம் உடல், வாக்கு, மனம் ஆகிய மூன்றையும் இறைவனுக்கே அர்ப்பணித்து, உணவின்றி, உறங்காமல், ஓம் நமசிவாய எனும் மந்திரத்தை உச்சரித்து தவமிருந்து, நம்முள் ஒரு வேடன் போன்ற உணர்வை எழுப்பவேண்டும். இது நம்மை ஒரு சிறந்த மனிதராகவும், இறைவனின் அருளைப் பெறக்கூடியவராகவும் மாற்றும். வேடனின் அறியாமைதான் நம்மை அறிந்த பக்திக்கே தூண்டுதலாக அமைய வேண்டும். இந்தக் கதையின் மையச் செய்தி, தன்னலம் இல்லாத செயல் கூட இறைவனின் அருளை ஈர்க்கக்கூடியது என்பதை அழுத்தமாக எடுத்துரைக்கிறது.

முடிவில், வேடனின் கதையை நமக்கு சொல்லிக் கொடுக்கும் இந்த சிவராத்திரி விரதத்தினுடைய மிகப் பெரிய பணி என்னவெனில், ஒவ்வொருவரும் சிவபெருமானை தம் உள்ளத்திலே தேடித் தேடிப் பார்ப்பது தான். திருவண்ணாமலையில் அந்நாளில் ஏராளமானோர் மலையைச் சுற்றி அன்புடன் நடப்பது போல, நாமும் மனதினைச் சுற்றி நம் தவமயமான ஆன்மாவின் சிவத்தன்மையைத் தேடவேண்டும். இதுவே உண்மையான சிவராத்திரி விரதத்தின் மகிமை.